Ondanks ik me niet helemaal fit voel, koortsig en grieperig wil ik eigenlijk toch wel even mijn blog bijhouden. Ten eerste omdat ik het leuk vind om te doen, maar ook dat ik merk bij het lezen van de reacties op mijn blog, dat het me goed doet als ik een compliment krijg. Dank je daarvoor. Ik vind het zelf ook prettig wanneer een blog of column lekker wegleest. Toch realiseer ik me maar al te goed dat het geven van complimenten niet echt in mijn systeem zit, maar wat zou de wereld er anders uitzien als we elkaar wat meer oprechte complimenten zouden geven. Het geven van complimenten is bij mij niet met de paplepel ingegeven. Ook met het omgaan van emoties niet. Dat is voor mij een dagelijkse "struggle for life". Wat moet ik met mijn emoties? Het roept bij mij weerstand op, een gevoel van kwetsbaarheid. Iedereen heeft ze, alleen wij zijn zo geciviliceerd, dat wij onze emoties meestal wel onder controle hebben, of gewoon onderdrukken. Over het algemeen lijkt me het ook wel handig om onze emoties onder controle te hebben, maar dat betekent niet dat we ze niet hebben. Het is wel leuk om te zien bij mensen in hun lichaamstaal. Even het optrekken van de wenkbrauwen als teken van verbazing. Een snelle glimlach als teken van (h)erkenning. De gezichtuitdrukking bij walging schijnt overal ter wereld hetzelfde te zijn. En we kennen allemaal de blikken van liefde, verdriet, angst en noem maar op. Ik merk dat ik het mis bij het mailen, sms-en en ook bij het bloggen. Door de telefoon kan ik nog redelijk bij benadering horen hoe iemand zich voelt, maar toch mis je iets. Misschien is het daarom waarom we afvlakken. Kinderen groeien op met msn, chatten er rustig op los en ze weten niet beter dat een smiley betekent "geintje". Je kunt dus de meeste verschrikkelijke en sarcastische opmerkingen sms-en en zo'n smiley maakt het dan weer goed. Ik vraag me dan af: "Zou je dat ook tegen de persoon in kwestie op die wijze hebben gezegd?' Misschien met een allercharmantste glimlach erbij, zodat hij of zij wel weet dat het niet zo kwaad bedoeld is vermoed ik. Dan lees ik toch met verbazing een reactie van een anonieme bezoeker. Die naast zijn of haar compliment aan mij een andere reageerder "zever" noemt. (Ik had er minstens een smiley achter verwacht) Dat lees ik dan toch met hoog opgetrokken wenkbrauwen. En dan de vraag aan mij, die mij bij toch redelijk inpertinent overkomt. We leven toch niet meer in het pleistoceen, waarin impulsen tot handelen om het leven het hoofd te bieden direct moesten worden uitgevoerd? Mijn blog is niet bedoeld om elkaar 'af te maken' als de toon van een goedbedoelde reactie niet bevalt.
Hé Con, je blijft me verbazen met je blogs. Binnenkort pik ik ze in en ga ik ze bundelen. En ja wat betreft het geven van complimenten en het uiten van je ware gevoelens, ben ik ervan overtuigd dat dit voor een heel groot deel te maken heeft met het opgroeien op de Veluwe!! waar het, "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg (of eigenlijk VEULS TE GEK!)" erg hoog staat aangeschreven. Jammer vind ik want je hebt ze volgens mij niet voor niks hoor die gevoelens en emoties, het is een vorm van verwerken toch? Het komt er toch een keer uit! En complimenten zijn ook zo onderschat, het is zo belangrijk iemand te zeggen als het goed gaat! Trouwens je hebt degene die "anoniem"(een teken van zwakte vind ik dat) een ander een zever noemde goed duidelijk gemaakt dat je dit echt niet leuk vindt. Goed van je, want ook minder leuk commentaar is commentaar en daar kun je vaak ook wat mee. Ga zo door met schrijven, ik lees je blogs met plezier en steek er zowaar ook nog wat van op!
BeantwoordenVerwijderenDikke kus,
René
Weet je Con, het is bijzonder om te lezen dat het omgaan met emoties voelt als een "struggle for life", terwijl je emoties perfect op papier weet te zetten!
BeantwoordenVerwijderenVolgens mij zijn er steeds meer mensen die inderdaad behoefte hebben naar die andere wereld. 5 jaar geleden toen Theo van Goch overleed, was Amsterdam in shock. Er was behoefte om gevoelens en emoties te delen. Er is toen een initiatief ontstaan om met elkaar in Dialoog te gaan.
Onder de vlag Nederland in Dialoog wordt in ruim 55 plaatsen in Nederland jaarlijks de Dag van de Dialoog georganiseerd. Het doel van Nederland in Dialoog is om mensen met elkaar in gesprek te brengen over thema's die lokaal spelen. Door in kleine groepen aan dialoogtafels ervaringen, ideeën en dromen uit te wisselen, ontstaat er ruimte voor een gelijkwaardig gesprek, inspiratie en nieuwe inzichten. De uiteenlopende achtergronden van de deelnemers draagt bij aan het vergroten van kennis over elkaar en vormt de basis voor wederzijds respect
Op zich is het niet zo moeilijk om op je werk je emoties onder controle te leren krijgen.
Net zoals jij zullen de meeste mensen in jouw team moeite hebben met hun emoties en daarom reageren ze negatief (ook een emotie toch?) Alleen daardoor denken ze niet geraakt te kunnen worden.
Probeer het maar eens uit bij de meest negatieve om ze kleine complimentjes te geven en verder te doen alsof het de gewoonste zak van de wereld is… Het zal even duren, maar je krijgt echt iets terug! Hou dan wel je gezichtsuitdrukking onder controle en je zal zien dat het niet alleen jou, maar ook de mensen in je team energie zal opleveren.
En maak je niet druk om die mensen met hun negatieve reacties. Ze zijn gewoon jaloers en reageren daarom zo… heel menselijk toch?
Grz Andre
emoties verwerk je pas als je ze echt durft te door-leven. Opschrijven en durven delen met anderen is een goed begin. Je onafhankelijk op durven stellen van de mening van anderen over (het durven tonen van) je emoties is de volgende stap..
BeantwoordenVerwijderenPS. Emoties van anderen proberen te benoemen is gissen en missen. Beetje jammer..
GvdL