veiligheid voorop...

Wanneer ik al wat later dan gepland weer naar huis toe rijd, realiseer ik me dat mijn koplicht aan "bakboord" het nog steeds niet doet. Al even niet. Sterker nog, ik heb al een waarschuwing van de politie gahad. Maar door de billboards met: Goed licht, beter zicht" langs de A12 bedenk ik me weer dat ik er ook wat aan moet doen. Veiligheid is toch altijd en dan ook altijd eerst nodig, voordat wij in allerlei denkbare situaties een volgende stap kunnen zetten. Dus waarom heb ik het dan nog niet gedaan? De hele samenleving is er door vergeven. Met het sporten, het autorijden, op het water, overal veiligheidsregels vanuit de overheid. Zelfs het vrijen moeten we veilig doen. Van de week het veiligheidsplan opgesteld. Dan weet je weer wat er allemaal onveilig is. Door heel bewust aandacht te besteden aan de veiligheid word ik wel weer wakker geschud. Maar hoe zit het met de persoonlijke veiligheid of de veiligheid in (onderlinge)relaties. Kunnen we alles bespreekbaar maken wat ons dwars zit? Bij de teambuilding van afgelopen week is dat nog eens heel nadrukkelijk aan de orde geweest. Onderwerpen die heel moeilijk bespreekbaar zijn. Mensen durven elkaar daar niet op aan te spreken als hen iets dwars zit t.o.v. de ander. Praten in de wandelgangen gaat dan des te beter. Of onderbuikgevoelens die hoogtij vieren. Het is een punt wat duidelijk kaders nodig heeft. Juist hier is het gevoel van persoonijke veiligheid zo belangrijk. De negatieve gevoelens die allemaal ergens opgeslagen zijn en waar men steeds maar weer aan refereert komen dan boven. Ik merkte dat deze gevoelens het proces traineert. Het "ja maar, toen was er dit gebeurt en daar voel ik me nog steeds rot bij". Deze komen voort uit een gevoel van onveiligheid.  Hier voeren nog steeds negatieve emoties de boventoon met de daarbij behorende emoties en het compenserende gedrag. Hoe kan ik überhaupt deze persoonlijke veiligheid gaan monitoren? Ik kan het verleden niet veranderen. Vandaag met mijn coach besproken en uitgelicht. Ik zal er voor moeten zorgen dat ik zo congruent mogelijk met geborgenheid en veiligheid omga. Gewoon door zelf een voorbeeldfunctie te zijn. Elke dag opnieuw. Pas wanneer dat aanwezig is kunnen ze (misschien) weer helemaal bij hun gevoel komen en hun verleden achter zich laten. Dan kunnen ze zich weer openstellen en hun kwetsbaarheid durven tonen. Het gaan geven van (positieve) feedback staat als eerste op de lijst om een professionele koers te gaan varen, met daaraan gekoppeld de collegiale consultaties. Hopend op heel veel mooie inzichten. Want of je nu praat over een autolicht die kapot is of over het gevoel van persoonlijke veiligheid. Het is een voorwaarde voordat er een volgende stap gezet kan worden. En dan kun je je nog afvragen of de overdreven overheidbemoeienis nodig is over een aantal veiligheidsregels, maar dat is een andere discussie...