Denk niet aan... huh?. Maar wat gebeurt er als iemand tegen je zegt om ergens niet aan te denken? Dan ga je er juist aan denken. Het is zo als iemand wat tegen je zegt, dan zul je er eerst een gedachtepatroon van moeten maken. Het vertalen in je hoofd. Je krijgt er een beeld bij. Als iemand wat tegen je zegt dan heb je daar wel een idee bij... Of dat beeld klopt, dat weet je niet, dan kan alleen als je afstemt met de ander. Want je creërt je eigen beeld. Dat kan positief zijn of negatief gekleurd. Dat heeft vaak te maken met ervaringen die je hebt opgedaan. "Het zal wel weer zo gaan ofzo". Ik maak me daar ook schuldig aan. Wie niet? En dan maar klagen over alles wat er niet goed gaat. Nu ben ik geen type om in een slachtofferrol te gaan zitten, maar ik merk veel om me heen dat het wel gebeurt en maar praten over zaken die 100 jaar geleden gebeurd zijn. Een andere optie is er helemaal niet over praten. Altijd zeggen als iemand vraagt hoe het gaat: "Ja, goed!" Druk, maar gezond en dat soort kreten. Dat is ook niet atijd goed heb ik wel ervaren. Want het probleem komt juist op stille momenten of op momenten wanneer je het juist niet handig acht bovendrijven. Het effect van: "Denk niet aan", blijft dan in brein tollen. Het wordt je eigen verhaal, je eigen gecreeërde angsten, En angst maakt adrealine los. Levert dus stress op. Ingebeelde angst heb je echt niet nodig om te overleven. Sterker nog het is zelfs slecht voor je gezondheid. Soms heb ik iemand nodig om mijn verhaal weer terug in de realiteit te plaatsen. Door er gewoon over te praten, kun ik het meestal ook wel weer relativeren. Soms met een peut, soms met een vriend of vriendin. Niet dat je een kant en klare oplossing verwacht, maar gewoon het 'gebeurde' vanuit een ander perspectief te gaan zien.
Nu is volgens mij mijn grootste valkuil geweest "Dat wil ik niet meer zo en zo". Zonder voor mezelf te verwoorden wat ik wel wil. Gewoon positief gezien. Niet denken waarover ik allemaal niet tevreden ben, maar waar ik wel heel blij mee ben. En dat niet alleen voor mezelf, maar ook als leidinggevende. En hoe mooi zou het zijn als we dat de kinderen op school al mee kunnen geven? Een “bewust leven in de realiteit van alle dag”. Te beleven in plaats van te overleven. Oftewel, met een open houding naar het kind, laten ontdekken dat het al creërend hun weg mogen vinden en daar waar nodig even een duwtje in de rug. Niet vertellen wat ze moeten of wat ze niet moeten doen. Zelf laten denken. Het is de kunst om de informatie bij het kind, of bij wie dan ook zelf naar boven te laten komen. Ook ik heb daar af en toe een duwtje in mijn rug de goede richting op nodig... Iedereen mag tips geven hoe hij of zij denkt dat het zou moeten, maar wanneer het uit jezelf komt blijft het langer beklijven...
mag ik je raden?;
BeantwoordenVerwijderenneem datgene, dat je bezighoudt of getriggerd heeft, in gedachten en probeer het in één woord of een korte, krachtige zin te vertalen.
Ga ontspannen zitten (voorkom dat je gestoord wordt) en sluit je ogen. Adem een aantal malen diep in en uit en concentreer je op je ademhaling. Neem dan het woord of de korte zin in gedachten. Leg je handen op je buik en luister naar het gevoel dat het woord of de korte zin bij je teweeg brengt.
Oefen dit met een situatie die je heeft verrast (positief dan wel negatief) op het moment dat je deze blog schreef.
Concentreer je aandacht op het gevoel in je buik en ga dan over tot de actie die je gevoel je heeft ingegeven. Als je bereid bent echt te luisteren naar je gevoel, zal je gevoel je nooit bedriegen..
Pink Elephant
Kijk eens wat het oplevert… je hebt je eigen Dialoogtafel gecreëerd en binnen een aantal dagen heb je al een positieve snaar te pakken om mee verder te gaan.
BeantwoordenVerwijderenJa het leven zit vol negativisme. Soms kan je er iets mee en soms niet. Zo niet, is het toch gewoon heel eerlijk om dan te zeggen, sorry het is even niet anders, maar wat kunnen we doen om er toch wat van te maken. Een positieve benadering zit hem soms al in hele kleine dingen.
Andre