babylonische spraakverwarring

"Toen alle mensen nog één taal spraken, wilden ze in Babel een toren tot in de hemel bouwen. God strafte ze daarvoor en gaf ze allemaal eigen talen waardoor ze elkaar niet meer verstonden: er heerste een babylonische spraakverwarring. De bouw kwam stil te liggen en de bouwers trokken naar alle uithoeken van de wereld. Zo raakten de talen verspreid"


Vroeger als kind dacht ik al bij het horen van dit verhaal: "Wat moet het toch heerlijk zijn om gewoon één taal te spreken". Dan had ik niet zoveel moeite hoeven te doen in mijn steenkolenengels om, mijn nieuwe Engelse vriendje op het Zeeuwse strand, duidelijk te maken dat ik hem wel leuk vond. Ik kwam niet verder dan "ai luv joe". Het is niets geworden, maar ik was ook nog maar 9 ofzo.  Echter we spreken in dit land allemaal één taal en toch hebben we lang niet altijd door wat de ander nu bedoelt? Want niet gesproken woorden blijven moeilijk te begrijpen.
Jaren geleden (toen ik nog gedichten schreef) heb ik een gedicht gemaakt over hoe moeilijk ik het vond dat we soms niet goed overkomen als we niet goed verwoorden aan de ander wat je voelt en waar je mee bezig bent en wat het met je doet. "Ik denk dat hij zo denkt, want hij doet zo en zo, dus zal hij wel zo gaan doen" en wanneer dat niet zo is dan ben je teleurgesteld in de ander, want die voldeed gewoon niet aan je verwachting. Wees duidelijk en zeg wat je bedoelt zonder omwegen was geloof ik de boodschap:

Reef het roer?

Haal de haven

Bakboord om?

Stuurboord neer..

Niet weten hoe de wind staat

Drijven op het water

Voelen waar het zeil gaat

November…. Oscar!!!

Mijn zorg voor later?

Soms moet ik gewoon de dingen accpeteren zo als ze zijn, omdat het buiten mijn "cirkel van invloed" ligt. Ik ben emotioneel betrokken bij heel veel zaken, zoals mijn gezondheid, mijn werk en inkomen, mijn kids, ouders en mijn vrienden, hun gezondheid en welzijn, maar ook het milieu om even maar wat zaken te noemen. Maar ik kan er geen invloed op uitoefenen. Ik moet het loslaten. Wel kan ik kijken waar ik wel invloed op kan uitoefen en dat is mijn eigen gedrag. Steeds vaker realiseer ik me wanneer iets niet goed voel dat ik het veel eerder had moeten uitleggen hoe ik me voelde. Of het nu op mijn werk is of in mijn privéleven. Opkomen voor je "eigenbelang", zonder de ander te kwesten blijft natuurlijk lastig omdat de andere ook verwachtingen of belangen heeft. Iets zeggen als het niet goed voelt, als iets me verwart of energie kost tegen de persoon in kwestie blijft heel moeilijk. Maar helemaal niets zeggen daar is niemand bij gebaat. Want hoe je het wendt of keert, de ander voelt vaak wel dat er iets aan schort en die gaat zich ook weer gedragen naar jouw gedrag... Want dat heeft er invloed op. Voor je het weet heb je dan een Babilonische spraakverwarring... en dan bouw je nergens meer aan...