leven in het "nu"

Staring at the blank page before you
Open up the dirty window
Let the sun illuminate the words

that you could not find
Reaching for something in the distance
So close you can almost taste it
Release your inhibitions
Feel the rain on your skin
No one else can feel it for you
Only you can let it in
No one else, no one else
Can speak the words on your lips
Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins....



Ik volg al een tijdje een cursus over Tolle Eckhart zijn boek: "Leven in het nu".. Het is onbeschrijfelijk wat het met me doet. Ondanks dat ik het soms best wel heel zweverig vind en ook wel mijn bedenkingen daarbij heb, ben ik ongelooflijk geïntresseerd in zijn boodschap. Ik ben zo bezig met wat er gebeurd is en wat er nog moet gaan gebeuren. Die eindeloze stroom van gedachten houdt me eigenlijk steeds bezig en waarvoor? De sleur van elke dag leidt er meestal toe dat ik het "nu" nauwelijk meer ervaar. Zo bezig met plannen, dit moet nog, dat moet nog... Zo bezig met: Had ik dit maar zo gedaan of zo gezegd. En terwijl ik me probeer te relaxen spelen hele discussies in mijn hoofd af... Dan ben ik niet echt in het "nu"
Wat is er eigenlijk echt aan de hand? Het is niet dat ik altijd maar 'on-the-run' ben. Ik was al heel jong bezig met "zelf-hulp-boeken" zoals een goede vriendin van mij dat soms wel eens gekscherend zegt. Maar met die boeken kom je er ook niet en ook niet met al die leuke cursussen voor zelfontplooiïng. Natuurlijk steek ik er wat van op. Maar het is een tredmolen, waarin ik zit, hoe comfortabel dat ook kan zijn. Een eindeloze reeks van herhalingen op een bekend thema. Zelfs mijn verandering van baan, mijn scheiding, mijn verhuizing- er is nogal wat gebeurd de afgelopen 3 jaar- is niets anders geweest dan mijn energie gebruiken om mijn oude patronen te projecteren op een nieuwe situatie. In de hoop dat het me nu wel eens brengt wat ik vaag verwacht. Want "verwachten" wil ik eigenlijk ook niet meer, want dan word ik alleen maar teleurgesteld. En dan sta ik soms even stil met de vraag: "Is dit nu wat ik van het leven voorstel? Waar ben ik nu eigenlijk in vredesnaam mee bezig?" Soms merk ik dat ik het wel lekker vind een aangenaam gevuld leven om vooral niet verder te kijken dan dat mijn neus lang is. Ik leef zo in mijn eigen wereld van do en don'ts met mijn eindeloze gedachten waarin alles wat er gebeurt geanalyseerd, beredeneerd en beoordeeld wordt en daar probeer ik dan weer op te anticiperen. Mijn gedachten maken soms dagen... En dan kijk ik terug en denk ik: "Wat is er nu van geworden waar ik me ooit zo druk over maakte?"De dingen gebeuren toch wel zoals ze gebeuren, maar meer bewust-zijn met wat er gebeurd. Meer ruimte maken voor mijn innerlijke-zelf. Het klinkt heel zweverig zoals ik in het begin al schreef, maar ik merk, ondanks men sceptis, dat het me af en toe al een beetje rust geeft....