ijsvrij..

 Wat een dag.. Dit zijn van die dagen die je aan het eind van de dag in een kleurloze bruine zak moet doen en gewoon heel snel moet opbergen en nooit meer naar kijken. Gisteren lekker vakantie gekregen. Ik had niet een gevoel dat je me kon opvegen, zoals dat op vrijdagen wel eens kan gebeuren. En zeker net voor een vakantie. Toen ik om half 5 de school uitstapte, bewonderde ik tijdens mijn ritje naar huis de zon die langzaam onder ging en de lucht knalrood kleurde, een bijna paarse gloed. Ik vergat bijna dat het thermometertje op mijn dashboard  toch ruim onder nul aangaf. Want ik haat kou. Ik haat kippenvel. Ik haat het om dikke kriebel truien aan te hebben.
's Avonds een afspraak met 3 meiden om lekker Utrecht in te gaan. Op het centraal station loop ik nog 2 andere vrienden tegen het lijf. Op mijn vraag wat zij gaan doen is het antwoord: "skiën!" en hun vervolgvraag: "Ga je mee?" Ze gaan met de nachttrein. Niets liever natuurlijk, maar ja, ik heb al een afspraak grapte ik. De opmerking dat het nu wel erg koud was in het wintersportgebied leek even er niet toe te doen.  Ik was even vergeten dat ik afgelopen dagen best wel in mezelf scheldend en mopperend achteraan in de file was aangesloten omdat alles vast stond vanwege de sneeuw. Of terwijl ik net achter een strooiwagen hing om gepekeld te worden. Of wanneer ik bikkend 's morgen de ijslaag van mijn ruit probeerde af te krijgen. Even was ik het vergeten. Het is wel lekker om te gaan skiën en dat is toch een andere kou...
Deze kou haat ik en dat merkte ik vanmorgen maar weer al te goed toen ik boodschappen moest gaan doen. Met het openen van de voordeur sloeg een ijzige wind me om de oren. Mijn handschoenen was ik gisteren in Utrecht vergeten, dus met mijn handen diep in de zakken probeerde ik de deur te openen. Terwijl ik mijn ruiten schoonmaakte zag ik dat nu mijn rechterlicht kapot is. (voor de kijkers links). Gelijk maar even vervangen met daglicht. Ik had bij het vervangen van de vorige lamp er met mijn neus boven op gestaan, dus moest het mij nu ook lukken. Ik ga je vertellen, niet bij -30. Mijn vingers waren langzamerhand blauwpaars aan het worden en het licht kreeg ik niet verplaatst. "Dus laat maar even" was de simpele conclusie. Op mijn vingers blazend probeerde ik de auto recht te houden als deze toch nog in de slip komt. Ik krijg deze weer netjes op de weg. Bij de AH is het zo druk. Iedereen is volgens mij aan het hamsteren geslagen voor de Kerst. Ik hoop dat ze nog wat voor mij over laten, want ik heb mezelf weer iets toegeëigend. Een kerstdiner voor 6 personen en dat moet naar mijn maatstaven ook nog iets goeds worden...minstens 5 gangen of zo iets.
Ik moet ook nog een kerstboom vind ik zelf. Wel een echte! Maar volgens mij zijn er geen echte kerstbomen meer. Er staan wat zielige boompjes, met een prijskaartje van minstens 35,00. Dan ga ik overstag. Toch maar een kunstboom halen. Het lijkt wel of ze de spullen in het tuincentrum weggeven. Ik moet mijn auto minstens een kilometer verder parkeren en staat dan ergens onvoordelig in de berm geparkeerd.  Slepend met een veel te grote doos loop ik terug. Mijn vingers zijn inmiddels van paars naar gevaarlijk wit gegaan. Met het gevoel dat ze er losjes bijhangen kom ik bij de auto aan. K.T!! Een bon. Kan er nog wel bij. Ik frommel het gele ding in een prop en smijt het weg. Ik wil nu alleen nog maar naar huis. Net voordat ik het parkeerdek op wil rijden voel ik mijn auto weer wegglijden. Ik voel deze met de bumper tegen het paaltje net links van de oprijlaan tot stilstand komen. SHT! Dat ook nog.. De schade valt gelukkig mee, maar toch kan er net allemaal wel bij...
Ik had nog een afspraak met een vriendin om 's avonds ergens te gaan eten. Ik had al verwoede pogingen gedaan om haar te pakken te krijgen, om iets concreets af te spreken, gesmst, gemaild, ingesproken, maar geen teken van leven. Net toen ik me echt zorgen begon te maken zie ik dat mijn vaste lijn knippert. Een voiceberichtje heeft ze achter gelaten:  "Het gaat op dit moment niet goed tussen ons tweetjes. flinke ruzie gehad gisteren". Ik spreek je volgende week nog wel even, dan praat ik je bij". Oké dan, "Lang leve de communicatie in een relatie" denk ik nog cynisch...Nou ja, dat betekent dus wat minder haasten en even tijd voor mezelf. Mijn vingers komen net weer een beetje tot leven als ik word gesmst. "Ga je mee schaatsen?" is de boodschap. Mijn vingers zijn nog te stijf om er een fatsoenlijk smsje er uit te krijgen, dus ik besluit maar even terug te bellen. Een enthousiasteling aan de andere kant. Mijn "nee" komt niet gelijk goed over. Dus wanneer ik wat duidelijker zeg dat ik schaatsen haat en dat ik niet van plan ben op van die ijzertjes mijn leven te gaan wagen en mijn gezicht te gaan verliezen, of dood te willen vriezen. Dan dringt het door dat ik me niet met zo'n belachelijke oranjerode Unoxmuts mij op het ijs ga begeven. Het enige wat ik wil is een warm bad, maar een warme douche moet toch ook voldoende zijn om me te kunnen verwarmen.
Ik duik dan maar even achter de computer en voordat ik het weet zit ik een filmpje te maken op You-tube met beelden van warmere vakanties. Even heel ergens anders mijn aandacht. Er zit  me namelijk nog veel meer dwars en ik heb afleiding nodig. Iets wat ik leuk vind om te doen. alleen mijn gedachte zijn aan het springen, afwegen, analyseren. Kortom ik zit in tweestrijd.... Misschien moet ik er gewoon eens nachtje over slapen. Meestal komt de oplossing vanzelf....En nu ook maar hopen dat het weer morgen een beetje goed blijft, want als ik morgen toch naar het hoge Noorden rijd,  met mijn blauwe autootje. Ik denk wel dat het goed is dat ik morgen toch maar een overlevingspakket meeneem. je weet maar nooit... En nu maar denken aan warmere vakanties, aan blauwe zeeën met goudgele stranden en witte zeillen die bollen tegen een blauwe hemel.