Hoe kom ik nu weer op het jaar 1984? Nou dat kwam eigenlijk door een nummer wat ik hoorde op de radio en dat deed me denken aan de zomer 1984...Als ik dat nummer hoorde dan murmelde ik in die tijd het een beetje mee. Ik durfde toen nog niet echt hard mee te brullen, zoals ik dat jaren daarna wel deed. Net na mijn scheiding: "Oh whats love got to do, got to do with it, What's love, but a second hand emotion...What's love got to do, got to do with it. Who needs a heart. When a heart can be broken".
Voor zover even dit. Terug naar 1984. Het boek van George Orwell met de gelijknamige titel stond toen op mijn boekenlijst. Ik had geen flauw idee, waar dat boek over ging. Het was voor mij een "ver-van-mijn-bed-show". Ik was in mijn roze rokjes met beenwarmers met heel andere zaken bezig. De tijd ging door. Trouwde, kreeg 2 zoons, scheidde, de jaren '80 gingen voorbij. O ja, Tjernobyl maakte indruk. Het duurde volgens mij een week voordat het nieuws de westerse wereld bereikte. Nu is dat ondenkbaar.
We rolde de jaren '90 in. Ik ging naar Kenia op vakantie. Dan wil je wel eens naar huis bellen. Vanaf Mombasa werd er een verbinding gelegd met Nairobi. Als je geluk had, dan was er geen olifant tegen een telefoonpaal aangelopen of de bliksem ingeslagen. Dan had je eventje telefooncontact met je bloedjes thuis. Nu is dat ondenkbaar.
De jaren '90 waren voor mij jaren als ploeter-moeder. Eerst studie afronden, kids opvoeden, daarna full-timebaan, nog steeds kids opvoeden. Terwijl langzamerhand de computer zijn intrede deed, ging mijn leven gewoon door. Ik was supertrots met eerste comuter met een geheugen van wel 1 Gb. Ik hoor de verkoper nog zo zeggen: "Mevrouw, daar heeft u echt ruim voldoende aan" Mijn eerste mobiel had een formaat van een kleine koelkast. Sms-en daar had je nog nooit van gehoord. Ik weet nog dat ik begin van het nieuwe millennium weken lang me verbaasd heb over een envelopje in mijn display van mijn nieuwe telefoon. Nu is het een automatisme... Even iemand iets melden via je sms. Vorig jaar in Maleisie nog. We waren een paar dagen in de jungle. Op een avond liepen we vanuit de jungle het strand op. Mijn telefoon begon hartstochtelijk te piepen van blijdschap dat die alle berichtjes die ergens stonden te wachten opdat er weer "bereik" was mocht afleveren. Ik was weer helemaal up-to-date van alle ontwikkelingen in het Nederlandse. Dat is nog wel aardig, maar nu wordt het tijd dat ik mijn paspoort moet gaan vervangen. Dan zal ik ook mijn vingerafdrukken moeten laten nemen. Deze worden dan digitaal opgeslagen in de chip van het paspoort én in een database van van het ministerie.. O ja? Wat moeten ze ermee? Natuurlijk heb ik niets op mijn geweten, maar toch... We hebben geen goede privacy-wetgeving, en het CBP is disfunct en politiek-gevoelig. Onze politici, een paar uitzonderingen daargelaten, hebben weinig met de privacy van burgers. Wat wordt er op dit moment allemaal niet verzameld: NAW-gegevens, fiscale gegevens, telefoonnummers, daginvullingen, vakantiebestemmingen, inclusief kinderen en kindgegevens (inclusief schaamhaarkleur). Maar ook de ov-chip kaart, de ah-bonus kaart, de gewone betaalkaart, je mobiele telefoon. Overal ben en word je geregistreerd en word je dus in de gaten gehouden. Big Brother in 2009? Orwell schreef zijn boek in '49. Hij voorzag dat in het tijdsbestek van 35 jaar alles was veranderd. Dat ons gedrag volledig wordt voorgeprogrammeerd. Dat romantische zaken zoals liefde en ook tradities volledig zullen worden uitgewist. Nog één decenium te gaan?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten