afscheid nemen

Marco Borsato zingt het al met de woorden "afscheid nemen bestaat niet".  We nemen namelijk dagelijks afscheid. Van alles en iedereen. Bijvoorbeeld van onze collega's om de volgende morgen, misschien een paar dagen later, of soms weken, wanneer er een vakantie tussen zit, ze weer op onze werkplek te begroeten. Om weer terug te keren en een ieder een goede werkdag te wensen. Zoals ook die dag, nu ruim een jaar geleden, bij het naar huis gaan, teamleden mij nog een heel goede dag toe wensten of met een doodnormaal "Tot morgen"! afscheid namen.

Het is goed mogelijk dat een goede toeschouwer het wellicht al enige tijd had zien aankomen; het licht ging uit die dag bij mij. "Burn-out" was de onverbiddelijke diagnose van mijn huisarts. De tijd die daarop volgde heeft voornamelijk in het teken van herstel gestaan. Dit ging gepaard met vallen en opstaan met voor ogen dat het geen afscheid zou zijn, maar een terugkeer.

Echter het herstel neemt meer tijd in dan wat ik eerst voor ogen heb gehouden. Daarbij kwam nog dat ik te horen kreeg dat terugkeer naar mijn "oude werkplek" geen optie was. Een nieuwe klap voor mij die ik moet incasseren. Wekenlang heb ik gedaan om dit te verwerken. Ik kwam aan niets anders meer toe, omdat dat alle aandacht van mij opeiste: "Hoe kan dit nou?" was een vraag die mij nachtenlang wakker hield. Daar had ik geen antwoord opgekregen en zou ik wellicht ook niet krijgen. Het bewuste gesprek waarin ik het te horen kreeg heb ik honderden malen onder een vergrootglas bekeken. Dagenlang voor me uit gestaard, boos geworden over wat me was geflikt, honderden spelletjes Candy Crunch gespeeld om maar even niet na te denken wat het daadwerkelijk met me deed. Het voelde voor mij niet goed. Ik had zoveel energie in mijn werk gestoken, lange dagen gemaakt, me het schompes gewerkt, deze school weer op de kaart gezet. Een goed inspectierapport was wellicht niet voldoende geweest? De nieuwe school voldeed wellicht niet aan de verwachtingen? Ik wilde geen afscheid.

De tijd tikt door en een hardwerkend team, wat zich bewust is dat een leerkracht er toe doet ging door in waar ze goed in zijn; lesgeven. Een interim directeur neemt het voor mij waar. Het leven gaat gewoon door, terwijl ik thuis zit te piekeren en bezig ben om "verplicht" afscheid te gaan nemen. Het voelde als "mijn kindje" wat ik opeens los moet laten, maar ik realiseerde me dat ik deze periode moest afsluiten wilde ik verder kunnen. Moeizaam zijn de draden in de kluwen van belevenissen en ervaringen losgemaakt.  Langzaamaan heb ik al wat ik daar geleerd en beleefd heb opgeslagen, als een mooie periode in mijn leven. Alle mooie ervaringen heb ik als een cadeau ingepakt. Deze periode kan ik nu achter me laten. Er zijn pieken geweest en dalen en ik kijk er op terug als een mooie leerschool. Ik kan nu loslaten, zodat ik beide handen vrij heb om een volgende stap te gaan doen.  Afscheid nemen bestaat niet, je draagt de herinneringen namelijk altijd bij je, de kunst voor mij is het loslaten en het een mooie plek te geven.