Opgebrand... Ik?

Het is druk op het werk. Zoals het altijd druk kan zijn. Echter door bezuinigingen neemt de werkdruk alleen maar toe. Ik gun mezelf nauwelijks geen tijd om pauze te nemen. Het werk stapelt zich op. Er komt alleen nog meer werk bij. Overdag bezig met brandjes blussen om vervolgens het werk wat blijft liggen 's avonds te doen. Geen tijd meer om te sporten, ook geen puf eigenlijk. Afspraken met iemand door de week gebeurt eigenlijk al bijna twee jaar niet meer. Mijn hoofd staat er niet na. Vrijdagsavonds kom ik uitgeteld thuis. Ik zak op de bank, speel het liefst het hele weekend alleen nog maar domme spelletjes op de iPad. Concentratie voor een goed boek is ver te zoeken. Na een vakantie merk ik dat mijn energieniveau al snel weer op nul is. Ik probeer me staande te houden door af en toe een "vrije" dag op te nemen.

Om het achterstallig werk thuis te doen, zodat ik niet steeds het gevoel heb dat ik achter de feiten aanloop. Ik overweeg een stapje terug te doen, dan maar minder uren werken? Maar het werk blijft liggen. En dan die voorhoofdholtes die continu volzitten, die verkoudheid die wel heel hardnekkig is deze herfst en winter. Het schijnt een fysiek probleem te zijn. Een ziekenhuisopname is noodzakelijk. Het herstel gaat op zich goed, maar de vermoeidheid blijft. De nacht voorafgaand aan de eerste werkdag word ik 's nachts klam van het zweet wakker met hartkloppingen. Wanneer de dokter mij onderzoekt en een hoge bloeddruk vaststelt beginnen er nog geen alarmbelletjes te rinkelen. Ook de woorden: ‘Waarschijnlijk door stress" komen niet bij mij binnen. Alleen maar: "door, door, door, en maar door, want het werk blijft liggen en er moet nog zo veel. Dan volgt er iets wat echt de druppel is. Het lukt niet meer. De tranen houden niet meer op. Ik meld me ziek, maar wil eigenlijk zo snel mogelijk weer aan de slag. Dan ontstaan er rode pijnlijke plekken op mijn rug. Ik moet wel toegeven dat het niet meer gaat. Dat het eigenlijk al veel langer niet gaat. Ik voel me beroerd, paniekerig, lusteloos. Lawaai, drukte, gezeur aan mijn hoofd. Ik kan er helemaal niet meer tegen. Even snel boodschappen doen? Dat lukt niet, het is opeens te veel voor me. Goed bedoelde raadgevingen worden beantwoord met een tranenstroom. Overal moet ik lijstjes voor maken, want anders vergeet ik het gewoonweg. Waar ik anders geen moeite had om twee dingen tegelijk doen, dit lukt echt niet meer. Koken, hoe uitgebreider hoe beter was mijn motto. Dat is nu een rampenplan. Hoe deed ik dat ook alweer? Er komt nauwelijks iets meer uit me handen. Het lukt me gewoonweg niet meer om orde te scheppen. Niet thuis, niet in mijn hoofd. Naar de boot, lekker zeilen wordt een groot fiasco. Durf niet eens de trossen los te gooien bij windkracht 3. "Oh stel dat ik het fout doe?" Vorig jaar was uitvaren met windkracht 6/7 voor een tocht over het Wad geen probleem... Heeft de dokter gelijk? Ben ik even opgebrand?