klussen.

Toen ik vanochtend uit het raam keek was de wereld wit. Het had gesneeuwd. Ik had heerlijk geslapen na een brakke dag en voelde me weer lekker fit. Op zo'n 2e januari zijn je voornemens nog lekker vers. Dit zijn juist van die dagen dat ik er echt zin in heb om op te ruimen. Maar daar begint bij mij ook gelijk een ander probleem... Bergingsruimte. Nu heb ik op zich wel een ruim appartement, maar ik mis ruimte voor berging. En de ruimte die ik heb, daar ligt alles lukraak ingekwakt. Netjes op volgorde van tijd. Dus dat moet hoognodig opnieuw worden ingericht. Gewoon schappen tegen de achterwand van de berging. Hoe simpel wil je het hebben? Ik weet al precies hoe ik het hebben wil. Je ziet het altijd in die klusellende-programma's hoe het wordt. Duidelijk en simpel wordt het uitgelegd door zo'n klussenier, die nooit mis slaat op zijn vingers en het altijd het heel heel soepel doet. Dus hoe moeilijk kan het zijn? Staat vaak ook zo'n smeuïg muziekje onder, zodat je helemaal het gevoel krijgt van: "Een kind kan de was doen en ik de schappen in de bergingsruimte". Ik ben enthousiast begonnen om de rotzooi maar een uit de kast te halen. Een grote grijze zak erbij en het ruimt dan lekker op. Een welwillende buurman heeft zijn boormachientje geleend en ik doe een verwoede poging om een gaatje in het beton te krijgen. Zowel ik, als het apparaat doet uiterst zijn/haar best om maar iets van een gaatje in de muur te krijgen. Uit de boormachine komt al rook en uit mijn neus stoom... Ik begin me dan toch daadwerkelijk zorgen te maken over de buren en wat dit gedrein van een zeurende boormachine met hun gemoedsrust doet. Ik flikker weer de zooi in willekeurige volgorde in de kast, deur dicht. Niemand die het ziet. Ik ga verder. Maar eigenlijk is me dat iets te kort door de bocht. Dan maar een iets kleiner project. De kleine bergruimte! Maar de muur bekijkend ga ik daar het zelfde probleem krijgen. De betonnen muur is meedogenloos. Maar ik heb daar wel minder schappen nodig. Dan maar naar een boormachine kijken. Ik zoek op waar de dichtsbijzijnde bouwmarkt is. Deze vind ik op een desolaat industrieterrein. Ik loop daar altijd wat onwezelijk rond. Ik klamp een wat puisterige verkoper aan en vraag naar een boormachien. Een achteloos gebaar brengt me in iedergeval bij de schappen van de gaatjesmakers. "My god" ze liggen er in allerlei kleuren en maten en prijzen. Ionische en supersonische, klop en slag en hamer... Bij mijn vraag welke boormachine ik het beste kan nemen krijg ik een antwoord waar ik niet zoveel mee kan: "Een klopboormachine klopt en een boorhamer is geschikt vor zwaardere kussen en je kunt op een boorhamer met een SDS sluiting ook een snelspankop voor gewone staalboortjes zetten" Ik sta deze man wat dommig aan te kijken en ik vraag of ik een hulplijn mag bellen?  Daar komt het verlossende woord: Waarom huur je gewoon niet. Ik helemaal blij, want voor die acht gaatjes wil ik helemaal geen ruim  €230,00 uitgeven. Bijna huppelend begeef ik me naar de kassa. Ik huur zo'n apparaat. "Maar", zegt de verkoopster ""je zult wel zelf het boortje moeten kopen. Welke maat heb je nodig?" Opnieuw kijk ik haar vragend aan? De maat van mijn kleding weet ik wel, maar een maat van een boor??? "Ik weet het niet echt" breng ik er wat voorzichtig uit. Ze helpt me door te zeggen; "Als jij even de schroeven haalt, zoek ik de boor erbij". Wederom begeef ik me in de paden, op zoek naar schroeven. En die zijn er: "honderdduizendmiljoen!" En nu? Gelukkig weet ik dat er bij de rails ook schroeven hingen, dus maar één straatje verder vind ik het verlossende zakje met plugjes en schroefjes. Blij kom ik even later met alle benodigheden uit de bouwmarkt. Terwijl ik in de auto stap, bedenk ik me hoe ik het zal gaan doen. Ik zie steeds meer beren op mijn weg, maar opeens ook een buurman. Ik doe mijn raampje open, wens hem een gelukkig Nieuwjaar. Even later is hij ook bereid om me wel even te helpen. Ik helemaal blij. Nog geen 200 meter verder rijd ik bijna tegen een volgende buurman aan. Weer gaan de raampjes open. Hij vraagt nadat we elkaar een goed Nieuwjaar hebben gewenst voor een bak koffie. Ik vertel kort dat ik aan het klussen ben en dat ik zo geholpen wordt door een andere buurman. Hij is zo aardig om ook een helpende hand te bieden. Nog geen 2 uur later breng ik de gehuurde boor terug. Twee mannen zijn bezig geweest om mijn schappen op te hangen en mijn lamp. Ik bracht af en toe wat commentaar en suggesties van de zijlijn, welke gelijk ook werden weggeschoven. "Ach" denk ik maar zo: "Ergens houd mijn emancipatie op!" Het is goed zo....