even tijd voor zelfreflectie...

De laatste twee dagen op de hei hebben niet alleen gestaan in het teken van wat ik allemaal de komende twee jaar kan verwachten bij het volgen van de Master opleiding. Maar ook wat er van mij verwacht wordt. Naast wetenschappelijk onderzoek zal er ook zelfonderzoek moeten plaatsvinden. Reflecteren op mijn eigen gedachten, gevoelens en herinneringen en deze dan onderwerp van overdenking en bezinning gaan maken. Dat is nu niet bepaald iets waar ik gelijk voor warm loop. Zeker niet als ik weet dat dit ook nog eens gepresenteerd moet gaan worden. Er zijn wel momenten van enige introspectie in mijn dagelijkse leven. Deze momenten beleef ik meestal in de auto of op de fiets. Van en naar huis. Een twintig minuten tot een half uur om mijn gedachten op een rij te zetten op de heenweg en nog zo’n half uur aan het eind van de dag. Daarnaast worden sommige momenten ook wel gepresenteerd op mijn blog. Mijn blog wil ik met name gebruiken voor gebeurtenissen, die gebaseerd zijn op wat ik zie, lees, meemaak en die zichzelf daarna weer terugvinden in nieuwe verhalen. Tenminste...

Verhalen, tja, die zijn er de laatste weken niet meer zo veel. Wel raar, want er gebeurt genoeg om over te bloggen. En los daarvan zitten er veel zaken in mijn hoofd. Ik hoef ze in feite alleen nog maar op te schrijven. Door te schrijven, ga je scherper zien, heb ik gemerkt. Waarom schrijf ik dan de laatste niets nieuws hier? Is het tijd om op te houden met bloggen, tijd voor een nieuwe aanpak, tijd voor nieuwe scherpte? Vandaag had ik even een momentje van introspectie. Over mijn blog en de vraag waarom ik ook alweer was gaan bloggen en wat ik dan wil bloggen. Niet om wereldnieuws met de lezer te delen, dat kunnen anderen beter en sneller. Een passieblogger ben ik niet en voor een community-blogger blink ik uit door afwezigheid. Een echte huis, tuin en keukenblogger ben ik ook niet, ook al is het wel eens leuk om over dagelijkse beslommeringen te schrijven. Daarnaast wil ik ook niet dat mijn blog een internetdagboekje wordt, maar dan zonder gouden slotje.

Het is heel simpel: ik ben gaan bloggen omdat ik het leuk vind. Leuk vind om te schrijven, leuk vind om reacties te krijgen. Daarom sla ik de boel niet op op mijn harde schijf, maar hier op mijn blog. Daar kan ik creatief schrijven over wat ik wil, er is geen format dat mij bindt en geen bladformule dat me een bepaald ritme oplegt. Ik kan soms ook gewoon even niet bloggen, omdat ik op dat moment even iets anders moet schrijven over meer belangwekkende aangelegenheden voor mijn werk. Soms denk ik wel eens dat ik een boek moet gaan schrijven, omdat in mijn hoofd nog veel verhalen zitten. Ik weet alleen niet of deze de moeite waard zijn om ze op te schrijven. En wat voor verhaal zou dat dan wel moeten worden? Fictie of misschien toch wel autobiografisch? Bij een bepaalde geur of bij muziek, of ik nu wil of niet, ploppen de herinneringen en de bijbehorende verhalen zo op in mijn hoofd. Het is dan ook niet toevallig waarom ik dit juist nu schrijf. Omdat juist vanavond ik werd getroffen door Verdi's stuk uit zijn opera Nabucco; Va pensiero. Het stuk wat ik voor het laatst gespeeld heb, ergens aan de vooravond van mijn achttiende levensjaar. Het stuk waar ik hard op oefende. Waarvan toen mijn leraar tegen mij zei: "Door te blijven oefenen krijg je het gevoel er in!" En op het moment dat ik het passioneler begon te spelen, mij durfde te geven en mijn hoofd en vingers steeds meer in balans kwamen. Vanaf dat moment, was het dat de klep van de piano voor mij dicht ging.