De laatste tijd wanneer mensen mij vroegen: "Hoe gaat het? lange tijd niets meer van je gehoord" dan kon ik alleen maar zeggen: "druk, druk, druk". Een enkeling vroeg dan nog hoopvol en waar ben je dan zoal druk mee? werk, studie, sport en met name het zeilen meer onder de knie te krijgen. Ik weet dat ik van mezelf de lat heel hoog kan leggen en me alleen focus om toch maar die doelen te halen die ik mezelf stel. En dat moet dan ook nog van een bepaalde schoonheid en gratie getuigen op de wijze waarop ik alles dan doe. Wat ik dan niet door heb is dat het water aan mijn voeten begint te stijgen. Dat begint met slecht te slapen, zaken niet meer goed kunnen afronden. Zeker de zaken die dan toch niet zo mijn intresse hebben. En maar door gaan: Druk, druk, druk... Aan mensen in mijn nabije omgeving merkte ik dat ze al langzamerhand begonnen af te haken. Want met iemand die het alleen druk, druk, druk is natuurlijk geen land mee te bezeilen. En intussen voer ik een continue worsteling met mezelf. Dit moet nog af en dat moet nog af... Als ik straks maar eenmaal weer vakantie heb, dan komt het allemaal weer goed. Paper voor mijn literatuurstudie afronden, de eerste planning voor 2010-2011 maken. afronden van 2009-2010. Want er zijn na de vakantie nog maar zes weken te gaan en dan is er daar de grote vakantie. Het "so much to do", begint me als een hinderend rood knipperend neonreclame steeds vaker uit de slaap te houden. En wanneer net een week voor de vakantie een telefoontje komt, waarvan de vergankelijkheid van het leven maar weer blijkt, dan verlam ik. Niets en dan ook niets komt er die zelfde middag meer uit mijn handen. Voor het eerst sinds tijden zit ik die zelfde middag met een vriendin op een terras in de zon en drink rosé en praten over de dingen van alledag en iets dieper. Zij die niet zo lang geleden haar man verloren heeft kan mij als geen ander vertellen hoe vergankelijk alles is. Dat je naast je werk, hobbies en ander vluchtgedrag zoveel andere mooie dingen kunt nastreven. De laatste twee dagen voor de vakantie merk ik pas echt hoe hoog het water mij aan mijn lippen staat. Het wordt pompen of verzuipen. Compleet uitgeput dender ik de vakantie in. Even geen werk, maar aandacht voor mezelf. Veel slapen. Langzaam krijg ik weer zicht op het geheel. De energievreters moeten eruit. Het "gebed-zonder-end" projecten zoals ik deze vaak gekscherend noem. En dat betekent ook heel kritisch naar mezelf kijken, zodat ik weet dat ik die laatste paar weken voor de grote vakantie ik met alle energie de laatste dingen die er nog op stapel staan, met heel veel energie kan doen, maar wel met het oog op mijn gezondheid en welbevinden voorop.
Sprankelend wordt
vol levenslust
wordt morgenstond
opnieuw gekust
Hoopvol omhels
ik de nieuwe dag
die mij begroet
met gulle lach
Weer is van
mijn leven
een bladzij in mijn
levensboek geschreven.
Een rimpeling in water verdwijnt,een storm eindigt,het wordt altijd weer droog klinkt cliche maar is wel zo....
BeantwoordenVerwijderenHoi Connie, wat bedoel ik hiermee?
Ik geef je een voorzetje.
Leef nu en intens maar hou de controle over je geest en body.
Komt wel goed wat betreft contacten,echte blijven over.
Na het zuur het zoet,
Pak het leven zoals jij dat wil beleven, maar sta even stil bij de voor geschreven snelheid, tijd, is een belangrijke factor maar niet zaligmakend. En op verschillende manieren uitteleggen.
Zomaar een reactie op een rimpeling.
Groeten van Hans.
tijd voor de sauna??? Hannes...
BeantwoordenVerwijderen